LOVE.check in Cambodja
In het najaar van 2004 ging een lang gekoesterde wens in vervulling en kreeg ik de kans om drie maanden vrijwilligerswerk te doen in Cambodja. Mijn hoofdtaak was teachers trainen die werkzaam zijn in Child care centers. Een paar weken voor mijn vertrek kreeg ik een dringend verzoek uit Cambodja om na aankomst ook seksuele voorlichting te geven en informatie over HIV/AIDS in een weeshuis. Hoe doe je dat? Ik was heel blij toen ik via, via hoorde van het LOVE.check spel en nòg blijer toen bleek dat ik een aantal spellen mee kon krijgen naar Cambodja.

In het JCA (Jeannine´s Child Association) wonen ongeveer 90 kinderen, meestal wezen. Een groot deel van de kinderen is zijn hun ouders verloren aan AIDS. AIDS is ook in Cambodja een enorm probleem en de verwachting is dat er binnen een paar jaar 350.000 aidswezen zullen zijn. Op een bevolking van 13 miljoen mensen een zeer groot aantal !
Nog zorgwekkender is dat over een aantal jaren er geen grootouders meer zijn die voor hun kleinkinderen kunnen zorgen, hetgeen nu nog wel het geval is. Hoewel de regering wel pogingen onderneemt de bevolking voor te lichten en te waarschuwen voor de gevaren, lijkt dit vooralsnog lang niet voldoende.

Het spelen van LOVE.check bleek een welkome aanvulling op de gebrekkige kennis die voorhanden is. Gedurende drie maanden speelde ik het spel tweemaal met 6 groepen meisjes, tussen 15 tot 9 jaar oud. Uiteraard moest eerst worden uitgelegd dat op de plaatjes van het spel Afrikaanse mensen waren afgebeeld en dat Afrika een ander continent is. Volkomen nieuwe informatie voor de meeste! Het bleek geen belemmering om het spel te spelen. Het spel werd door alle kinderen, inclusief een paar verzorgsters en mijn vertaalster gespeeld. Juist het spelelement maakte iedereen zeer enthousiast. Na het spelen van het spel bleek het gemakkelijk om met de meisjes, soms wat verlegen maar ook open en met veel vragen aan de praat te komen over HIV/AIDS. Opvallend was dat nagenoeg alle meisjes op de hoogte waren van de manier waarop iemand besmet kan raken met het virus. De meeste hadden ook duidelijke ideeën over hoe zij zichzelf zouden beschermen tegen bijvoorbeeld een overspelige echtgenoot of onvrijwillige seks. (jammer genoeg staat dit haaks op de heersende cultuur in Cambodja waar vrouwen, zeker in dit opzicht, nog weinig hebben in te brengen)

In een tweede ronde speelden wij opnieuw het spel en bleek het weer een gemakkelijke ingang om algemene seksuele voorlichting eraan vast te koppelen. De kennis over seksuele ontwikkeling, zwangerschap, geboorte en voorbehoedmiddelen bleek erbarmelijk slecht. Mythes daarentegen waren er in overvloed.De meisjes werden steeds vrijer en er kwamen steeds meer vragen los; kennis en ervaring werd uitgewisseld en wellicht wel het belangrijkste: HIV/AIDS en seks werden even " gewoon" onderwerp van gesprek. Later bleek dat er ook buiten het leslokaal door de kinderen over het onderwerp meer werd gesproken.Voor deze groep een klein stapje vooruit.
Dat het belangrijk is dat er Aziatische versie komt van het spel werd duidelijk in de reacties op de afbeeldingen. De moeder in haar Afrikaanse jurk bijvoorbeeld, gaf veel gegiechel " ze is weer zwanger" (In Cambodja dragen alleen zwangere vrouwen dergelijke wijde jurken) en de afgebeelde vrouw met een wit colbertje werd toch wel als héél erg sexy ( en daarmee als niet netjes) gezien.

Na mijn vertrek is een poging gedaan het spel te spelen met groepen jongens. Het meest opvallende daarbij was dat de jongens niet op de hoogte waren van wijze waarop iemand besmet kan raken met het HIV virus. Ook waren de jongens minder gemakkelijk te stimuleren om te praten over het onderwerp aan de hand van het spel.

Willy Mentink, teamleider bij een jeugdhulpverleningsinstelling in Nederland.